Componist/regisseur van het intrigerende De vliegenvanger

Plotseling was het boek er. Het mysterieuze De vliegenvanger. Met als uitgever Rik Felderhof kreeg het boek de aandacht dat het verdiende, maar waar het vandaan kwam, bleef een raadsel. Als auteur wordt aangedragen Ravelli, maar dat is een pseudoniem voor Peter Waanders, wat weer een fictieve naam is. Verwarring alom dus. Desgevraagd beschrijft Rik Felderhof zichzelf als componist en regisseur van het boek. Hij is dus de aangewezen persoon om een aantal vragen over dit bijzondere boek te beantwoorden.

De vliegenvanger vertelt het verhaal van de monnik en kluizenaar Peter Waanders. Romanticus, verzetsheld en minnaar van velen. Een fictieve naam voor een man die echt bestaan heeft. Rik Felderhof heeft deze bijzondere man, die als monnik leefde aan de rand van de Mookerheide, ooit geïnterviewd voor zijn televisieprogramma De stoel.

“Ik ben daarna in contact gebleven met hem. Aan het einde van zijn leven heeft hij aan mij zijn dagboeken overgedragen met het dringende verzoek ze openbaar te maken. Het ging onder meer over het misbruik van jongens tijdens hun opleiding aan het seminarie. Daar durfde hij amper over te spreken, maar hij hoopte dat het eens uit zou komen en dat degenen die daarvoor verantwoordelijk waren, gestraft zouden worden. Waarschijnlijk omdat ik werkzaam was bij de televisie heeft hij zijn informatie – zijn biecht – aan mij toevertrouwd, in de veronderstelling dat ik toegang zou hebben tot kanalen om het openbaar te maken. Op dat moment was het geen actueel onderwerp en heb ik, dat moet ik eerlijk toegeven, de impact van het seksueel misbruik binnen de Rooms Katholieke kerk enorm onderschat. Zijn openbaringen bleven liggen op mijn zolder. Ik had er ook de tijd niet voor. Ik was veel te druk met mijn televisie – en radiowerk.”

Liefde
“Het is niet alleen een persoonlijke beschrijving van zijn belevenissen in het verzet en in de Tweede Wereldoorlog. Het is een noodkreet, een roep om waardering en liefde. Is dat niet wat iedereen verlangt? “

“En waarom zoveel mysterie rondom dit boek? Wij hebben de levensvisie van de hoofdpersoon als leidraad genomen. Hij was een geestelijke maar ook een oplichter. Alles is waar en alles is niet waar, zegt hij zelf in het boek. Wij weten niet wat er werkelijk is gebeurd. Zijn leven is omhuld met wazigheid en leugens. Dat maakt het ook zo spannend. Maar waar of niet waar, hij confronteert ons met het leven, met vragen die ons allemaal aangaan. Wij zoeken allemaal, net als hij, naar antwoorden. Het gaat niet alleen om een roman. Het gaat om een mysterie dat ons allen bezighoudt. De liefde in al haar facetten. Het hoofdthema in deze roman is de liefde. Liefde voor elkaar. En – dat is de grote stap – liefde en waardering voor jezelf, voor wie je bent. Niet alleen in de ogen van anderen, maar bovenal in de ogen van jezelf. Dat is de worsteling die hij doormaakt in zijn leven. En velen van ons. Toch?”

“Het is een prachtig, ontroerend verhaal, dat het leven volgt van iemand die niet in zichzelf gelooft, en daarom heel zelfverzekerd het leven omarmt. Het klopt aan geen kant, maar ik ben zeer ontroerd geraakt door de al of niet verzonnen geschiedenis van deze kwetsbare, moedige man. De Vliegenvanger verdient een applaus. “

Bronnen
“De naam van de dagboekenschrijver is bij de uitgeverij bekend. We hebben een fictieve naam gebruikt om er een roman van te kunnen maken. Dus om te kunnen afwijken van de werkelijkheid. Er moet een dramatische lijn en opbouw in het verhaal zitten om het boeiend te houden. Soms is het dagboek gevolgd maar er zijn ook episodes die eraan zijn toegevoegd. Er zijn ook geluidsopnamen van de hoofdpersoon die een toevoeging zijn op de dagboeken. Zijn stijl van leven en denken is in de roman in ere gehouden. Het is nogal gecompliceerd, maar het gaat er uiteindelijk om dat de lezer kan genieten van deze prachtige geschiedenis.”

“Er zijn meerdere bronnen waaruit geput is. De dagboeken, de geluid- en filmopnamen, de verhalen van betrokkenen etc. Daar moest een symfonie van worden gemaakt en daarbij ben ik zeer nauw betrokken geweest. Er is geen zin die aan mijn aandacht is ontsnapt.”

“Een levensverhaal in de traditie van Forrest Gump”.
Wij volgen het levenspad van Peter Wanders, waarop hij schaduw en zon ontmoet, teleurstellingen en mooie momenten. Er gebeurt zoveel in zijn leven, dat het bijna niet geloofwaardig meer is. Maar kijk naar de film Forrest Gump, die volg je ook en je valt van de ene verbazing in de andere. Het is een caleidoscoop van belevenissen en ervaringen die je soms doet duizelen. Maar het frappante is dat vooral vrouwen deze roman omarmen terwijl er toch harde oorlogspassages in voorkomen. Er zijn al veel leesclubs die het boek bespreken. Vrouwen blijven, ondanks alles wat hij doet, van Peter houden. Hij is de onbereikbare boef, de charmante minnaar, het jongetje van wie iedereen wil houden.

“Succes is net als rook”

“Zonder leed geen verhaal”, zegt Isabel Allende. “Hoe kun je een interessant boek schrijven over iemand die geen problemen heeft?” Een goed punt en het leed is in Het negende schrift van Maya dan ook niet te overzien. Maya, een meisje uit Amerika, wordt door haar Chileense grootmoeder op het vliegtuig gezet naar Chili, hopend dat ze daar kan ontsnappen aan drugs en drank. In Chili houdt ze haar belevenissen bij in een schrift en schrijft ze het verleden van zich af. Langzaam worden de brokstukken van het leven dat ze heeft achtergelaten duidelijk.

“De inspiratie voor Maya’s reis door de hel van drugs en criminaliteit, was het leven van mijn eigen stiefdochter. Het verschil is dat Maya meer geluk had: ze heeft slechts een paar maanden op straat doorgebracht voordat haar grootmoeder haar gered heeft”, vertelt Isabel Allende.” De drie kinderen van mijn man zijn verslaafd. Zijn oudste zoon heeft de helft van zijn leven in gevangenschap doorgebracht: instellingen, ontwenningsklinieken, de gevangenis etc. vanwege zijn verslaving aan drugs. Nu, eind veertig, heeft hij eindelijk de kracht gevonden om te stoppen. Hij heeft een baan en een relatie. Mijn stiefdochter overleed op haar 28e aan drugs. Ik heb de gruwelen van drugsverslaving dus van dichtbij meegemaakt.”

“Ook met tieners kom ik heel veel in aanraking. Ik heb een erg nauwe band met mijn familie en ik trek dagelijks met zes tieners op. Dus ook naar deze wereld heb ik niet veel onderzoek hoeven doen.”

Naast de wereld van drugs en tieners, schrijft Allende nog over een voor haar bekende wereld: Chili. Als je meer boeken van Allende gelezen hebt, weet je dat Chili altijd een zeer belangrijke rol speelt in haar boeken.” Ik ben Chileense. Ik heb de militaire staatsgreep in 1973 van dichtbij meegemaakt en bijna twee jaar de dictatuur van Pinochet. Toen ging ik in ballingschap. Mijn land draagt nog steeds de littekens van het verleden. Voor sommige mensen die hebben geleden door de onderdrukking of hun dierbaren hebben verloren in die wrede dictatuur, zijn de wonden nog steeds open.”

Drugs en de complexe Chileense wereld zijn natuurlijk geweldige ingrediënten voor een thriller. In haar roman heeft Allende dan ook een beetje met dit genre gespeeld. “Mijn man, William Gordon, schrijft detectiveverhalen die zich afspelen in San Francisco in de jaren zestig. Vaak bespreken we de elementen van onze boeken en helpen we elkaar met ideeën. Dus ik ben bekend met het genre, hoewel ik zelf geen mysteries of thrillers lees. Het negende schrift van Maya is een karaktergedreven verhaal, helemaal in mijn eigen stijl, maar daarbij heb ik de structuur en de spanning van een misdaadroman omarmd. Ik heb genoten van het proces. Zo veel, dat ik waarschijnlijk dit genre opnieuw zal gaan uitproberen in de toekomst.”

En die toekomst ziet er rooskleurig uit voor Isabel Allende. “Ik heb nooit een plan voor mijn leven of een droom over een carrière gehad. Ik leef van dag tot dag met het gevoel dat ik niets in eigen hand heb: dingen overkomen je. Ik had nooit gedroomd dat ik schrijver zou worden, laat staan dat mijn boeken een succes zouden worden. Succes is net als rook, het kan heel snel verdwijnen. Dus ik besteed geen tijd aan het plannen van een literaire carrière. Ik geniet gewoon van het schrijven en het feit dat ik veel geluk heb gehad.”
“Afgelopen jaar heb ik niets geschreven. Ik had besloten dat 2011 mijn eerste sabbaticaljaar moest worden. Ik hoop dat ik op 8 januari 2012 in staat zal zijn om een nieuw boek te beginnen. Dat doe ik meestal op die datum. Maar ik heb geen idee waar het verhaal over zal gaan, daar word ik wel wat zenuwachtig van!”

In het verleden heeft Allende ook boeken geschreven voor kinderen. Toch vindt ze het fijner om boeken voor volwassenen te schrijven. “Tijdens het schrijven voor volwassenen heb je veel meer vrijheid. Wanneer je voor kinderen schrijft moet je oppassen niet de verkeerde boodschap te geven, maar tegelijkertijd wil je ook niet betuttelend of prekend overkomen.”

Naast haar werk als schrijfster heeft Allende ook haar eigen stichting opgericht. “De missie van mijn stichting is het ondersteunen van vrouwen en kinderen op het gebied van onderwijs, gezondheid en veiligheid. Niet alleen in Chili. De stichting is opgericht in 1996 ter ere van mijn dochter Paula, die jong is gestorven (zie ook het boek van Allende: Paula).”

Allende is in het bijzonder trots op haar eerste boek Het huis met de geesten dat ze schreef in 1982. Een boek dat haar veel succes heeft gebracht. “Dit verhaal heeft voor mij de deuren geopend naar al mijn andere boeken. Dertig jaar later wordt het boek nog steeds gedrukt. En ook ben ik trots op het boek Paula, wat ontzettend veel reacties opgeleverd heeft van mijn lezers. Ik krijg nog steeds dagelijks brieven van mensen van over de hele wereld die geraakt zijn door het verhaal. Een geweldig compliment.”

“Voor het eerst schrijven we een serie boeken”

Een paar jaar geleden maakten we een wandeling door Londen. Het was geen mooie dag: het was mistig, vochtig en koud, en het was geen pittoreske wandeling. Onze route voerde ons langs drukke wegen die waren volgepropt met verkeer, kantoorgebouwen, lelijke flats en onbeminnelijk straten. Maar in onze fantasie liepen we langs een kleine rivier stromend van Hampstead Heath in het noorden, langs boomgaarden en velden, uitmondend in de Thames. Londen zit vol met begraven rivieren, en dit was een van hen: The Fleet, bedekt in 1730 en nu grotendeels vergeten. De namen van de wegen rond de verborgen rivier verklappen de loop van het water: Herbal Hill, Saffron Hill en natuurlijk Fleet Street zelf. En er zijn kleine verrassingen langs de weg. In Clerkenwell is er nog een bron die toebehoorde aan een klooster in de twaalfde eeuw. Er staat nu een kantoorgebouw, maar je kunt spieken door een venster en zo zie je de stenen muren. Een beetje verder is er een rooster in het midden van de weg en als je wacht tot er geen auto’s rijden en dan goed luistert, kan je het geluid van stromend water horen: dit is The Fleet die richting de Thames stroomt, onzichtbaar maar hoorbaar voor degenen die weten dat het er is.

Tijdens deze korte wandeling – op het oog zo saai, in feite zo intrigerend – werd het zaadje gepland voor onze nieuwe onderneming. Voor de eerste keer schrijven we een serie boeken, met elkaar verbonden door een centraal personage: Frieda Klein en door de vreemdheid van de grote stad. Londen is een plaats met veel (verborgen) historie en vele verhalen. Levens verdringen elkaar, mensen zitten dicht op elkaar, het verleden komt tot uiting in het heden op een manier die verrast en angst aanjaagt. Achter de glimmende flats staan Victoriaanse gebouwen, daarachter staan middeleeuwse huizen en liggen oude straatjes. Onder de straatstenen en kasseien zijn Romeinse ruïnes en heidense stenen. Het is een stad vol onderwerelden en geheimen. We wilden een reeks geschakelde romans schrijven die zich afspelen in deze labyrintische stad en het als een model voor onze psychologische thrillers gebruiken. Boeken waarin mysterie zich verbergt onder de oppervlakte en schuilt in donkere vergeten hoeken.

Het is geen toeval dat ons centrale karakter Frieda psychotherapeut is. Ze wordt niet gewoon de wereld van de criminaliteit en opsporing ingetrokken, maar ze verkent de vreemdheid van wat het is om mens te zijn. Nog voor Frieda betrokken raakt bij een specifieke zaak, is ze al een soort detective van de menselijke geest. Ze begrijpt dat het innerlijk van de mens net een grote stad is: vol spoken en gebouwd op vergeten gebeurtenissen die invloed uitoefenen op het heden. En Frieda heeft haar eigen spoken: ze is sterk, beheerst en beschadigd, een vrouw met geheimen die geleidelijk zullen worden onthuld.

Dit is een nieuwe uitdaging voor ons. Tot nu toe hebben we altijd op zichzelf staande thrillers geschreven. Nu zijn we begonnen met een octet (acht delen), met een hele cast van terugkerende personages. Ze zullen ouder worden en veranderen. Elk boek zal z’n eigen verhaal bevatten, maar er is een overkoepelde verhaallijn die alles aan elkaar verbindt. Het was enorm ingewikkeld om het helemaal uit te werken. We hebben ontzettend veel gewandeld en veel koffie, thee en wijn gedronken aan de keukentafel. Uiteindelijk hadden we een overvloed aan aantekeningen en tientallen boeken gelezen voor het onderzoek. We zullen er een decennium mee bezig zijn. Tegen de tijd dat we aan het eind zijn zullen onze kinderen niet alleen uit huis zijn, ze zullen ook al gestudeerd hebben. Dat gevoel van tijd die voorbijgaat – voor ons, voor onze karakters en voor onze lezers – wordt gevangen in de titels van elk van de acht thrillers. We hebben Blauwe maandag geschreven en werken nu aan onze dinsdag roman, daarna komt woensdag, enzovoort. En ja, we weten dat de week maar zeven dagen heeft…

Sean en Nicci French

“Ik ben Jill,19 jaar en tekenen en schrijven zijn mijn grootste passies”, zo introduceert schrijfster Jill Schirnhofer zich kort maar krachtig. Op haar jonge leeftijd heeft Jill al een succesvol label: My Life is Sweet. Met haar eigen agenda, T-shirts, dekbedden, kalenders en kaarten. Vervolgens heeft ze zelfs haar tweede kookboek geschreven: Dinerdiva in de city. Een tropical buffet in Rio, een afterparty in New York, het boek neemt je mee de hele wereld over en bovendien staan er 77 recepten in. Een leuk, vlot meidenboek, vol met roze, zoete en hippe tekeningen en teksten. Een leuke aanleiding om Jill wat vragen te stellen!

Je bent 19. Ben je al gaan studeren?
Ik wil heel graag studeren, ik hoop ooit naar een kunstacademie te kunnen gaan, fotografie of kunstgeschiedenis. Maar dit jaar wil ik me concentreren op My life is sweet. Dus misschien volgend jaar?

Hoe ziet voor jou een normale dag eruit?
Dat verschilt echt per dag! En het ligt ook aan mijn inspiratielevel. Soms teken en schrijf ik de hele dag en nacht door en sommige dagen lukt het niet.

Was je verrast door je succes?
Ja, ik vond het al zo geweldig dat het boek in de winkel lag. Dat het dan ook nog goed zou verkopen had ik echt nooit durven dromen.

Je bent ooit begonnen met het ontwerpen van een agenda. Hoe kwam je daar zo bij? Ben je zelf op zoek gegaan naar een uitgever?
Ik was 15 en de tijdens de lessen altijd bezig met het maken van tijdschriftjes met minitestjes. ‘wat voor vriendin ben jij’ bijvoorbeeld. Ik liet ze door mijn vriendinnen invullen en merkte dat mijn klas het leuk vond. Toen ik thuis kwam, liet ik het aan mijn moeder zien. Zij kwam met het idee om samen naar een uitgever te gaan. Zo is het balletje gaan rollen!

Vervolgens kwam er een kookboek. Hoe ben je op dat idee gekomen? Was de uitgever direct enthousiast?
Het viel me op dat er heel weinig kookboeken zijn waar ook glamour en beauty in zit. Terwijl ik dat er juist heel erg bij vind horen. Bijvoorbeeld dat je van de avocado die je overhoudt een gezichtsmaskertje kunt maken, of welke outfit het beste past bij een romantisch ‘diner for two’. Dus ontstond het idee om een boek te maken waarin eten gecombineerd is met handige glamourtips. De uitgever was direct enthousiast, want dit concept kenden ze nog niet.

Ik zie dat je allemaal ‘uitknipdingen’ in het boek hebt gestopt. Maar het kookboek ziet er prachtig uit! We hoeven er toch niet serieus in te knippen?
Ja, dat zijn de ‘do it yourself pagina’s’ in het boek. Je kunt bijvoorbeeld zelf een bonbondoosje vouwen of cocktailonderzetters uitknippen. Dus inderdaad wel echt in het boek knippen, maar op de achterkant staan geen recepten dus je knipt nergens door heen!

Dat je goed kan tekenen is duidelijk. Maar wat heb je met koken? Doe je het vaak?
Ja, ik ben geen chefkok maar de dingen die in het boek staan maak ik vaak en kan ik ook goed.

Hoe bedenk je de gerechten?
Door recepten te verzamelen, aan te passen en uit te testen op vriendinnen. Als een gerecht snel op tafel staat, er glamorous uit ziet en het belangrijkste: lekker is dan komt het in het kookboek. Voor het kookboek hebben we samen met de kok, de fotograaf en styliste alles in drie dagen gekookt en gefotografeerd. Niet heel veel tijd, maar het is wel gelukt en het waren superleuke dagen.

Ik lees op chicklit.nl dat je graag in New York zou willen wonen. En nu hoor ik van je uitgever dat je in New York bent of daar net vandaan komt. Vakantie? Of is de droom inmiddels uitgekomen?
Een droom die is uitgekomen! Vorig jaar kreeg ik de kans om bij vrienden een paar maanden te wonen, en het was geweldig, er is daar zoveel energie en inspiratie!

Je noemt nogal wat ‘cities’. Ben je in al die steden zelf geweest?
Ik houd heel erg van reizen. Vooral naar steden omdat daar altijd zoveel energie is. Als kind reisde ik vaak met mijn vader mee, want die is voor zijn beroep vaak onderweg. Ik ben dus bijna in alle steden van het kookboek geweest, alleen Rio en Marrakech nog niet. Maar ik wil er ooit heel graag naar toe!

Ben je alweer bezig met een volgend project?
Ja, ik ben nu bezig met schrijven van een boek. Maar daar kan ik nog niet zo veel over vertellen.

Lees je graag? Zo ja, wat? Heb je een favoriete auteur?
Ja, ik lees graag. Op dit moment veel Engelse boeken, zoals Life van keith richards, Just kids van Patt Smith. Saskia Noort, Heleen van Royen en Sylvia Witteman zijn mijn favoriete Nederlandse auteurs

Fiet wil rennen is prentenboek van het jaar 2011. En het prachtige prentenboek heeft deze prijs mede te danken aan de geweldige tekenkunsten van freelance-illustrator Noëlle Smit. Noëlle: “De tekst, geschreven door Bibi Dumon Tak, pikkelde meteen al mijn pennen en potloden. We zijn samen met de uitgever gaan zitten en hebben ongeveer besproken wat we allemaal wilde. Ik ben daarna aan de slag gegaan en heb in een paar weken het hele boek getekend. Het boek was er gewoon ineens. Ik vind dat iedere prent gelukt is! Er zit vaart in de tekeningen en dat klopt als een bus bij het onderwerp.”

Deze prachtige tekeningen maakt Noëlle allemaal in haar eigen huiskamer. Voorheen had ze een eigen atelier in de achtertuin, maar die is inmiddels omgetoverd tot de muziekstudio van haar vriend. “En muziek maken en illustreren gaan niet lekker samen, dus zit ik nu in de woonkamer met mijn bureau. Een eigen atelier buiten de deur is in wording, maar voorlopig red ik het hiermee.”

Ook tekent ze graag op haar terras onder de gouden regen. “Daar moet ik wel bij zeggen dat ik alleen in de schetsfase de vrijheid neem om zo te werken op mijn terras, daarna komt de discipline van ‘kilometers maken’ om de hoek kijken. Met een zonnebril op in de zon turen naar een wit vel papier, illustreert niet echt lekker. Als ik er echt even flink aan moet trekken dan ga ik naar het zomerhuis van mijn ouders aan zee. Door de afzondering midden in de natuur floept een boek daar soms zo uit mijn vingers. Maar romantisch is anders hoor, want het is best een eenzaam vak.”

Op haar bureau staat de puntenslijper van haar opa, een object wat heel bijzonder is voor Noëlle. “Het is zo’n staand kastje met een draaislingertje eraan. In bordeauxrood. Een heel mooi ding vind ik het. Met zo’n leuk laatje die je telkens moet legen als ie vol zit met slijpsel. Mijn opa was politieagent in een klein dorpje en hield kantoor aan huis. Zijn bureau waar hij de aangiftes opnam, is nu mijn bureau. Toen ik het bureau kreeg, lagen er nog allerlei spulletjes in waaronder de puntenslijper.”

Vanachter haar bureau kijkt Noëlle uit op haar tuin. “Ik woon in de binnenstad van Amsterdam, maar beschik over een redelijk grote tuin van negen meter diep op het zuiden, en daar heb ik allemaal bloemen in gezet. Ik wilde een Engelse bordertuin maar het is eigenlijk een allegaartje geworden van allerlei verschillende ideeën bij elkaar.”

Aan het bureau van haar opa in haar woonkamer in Amsterdam, uitkijkend over de bloementuin heeft ze de prachtige omslag voor deze gids getekend. “Plezier in het lezen”, zegt ze, op de vraag wat haar tekening moet uitstralen. Dat is gelukt. Maar ook haar plezier in het tekenen straalt van de cover af!

Noelle tekent altijd met de hand. “Ja, alles gaat met de hand. Ik werk redelijk ambachtelijk. Mijn materiaal is papier, inkt, ecoline en potlood. Mijn startpunt is het manuscript. Van daaruit begin ik met schetsen. Mijn schetsen zijn vaak al ver uitgewerkt in kleur en detail. Ik doe dit omdat ik dan meteen ‘diep’ in het boek duik. Mogelijkheden voor de sfeer van het verhaal bepaal ik al in een vroeg stadium. De schetsen zijn leidend qua kleur, compositie en vorm. Daarna zoek ik het juiste ritme van het boek. Een mooie volgorde voor kleur en beeld qua opvolging van de pagina’s, en als ik dan denk dat ik het boek redelijk goed in mijn vingers heb start ik met de definitieve tekeningen. Ik werk bijna altijd chronologisch aan een boek. Het boek groeit dan onder mijn vingers.”
Puur op gevoel bepaalt ze welke boeken ze wil illustreren.“Maar naast gevoel is het inmiddels ook ervaring. Ik heb al veel boeken getekend en wil wel uitgedaagd worden door een tekst. Vaak probeer ik mijn eigen verhaal toe te voegen en bij het lezen van een manuscript heb ik snel in de gaten of daar ruimte voor is. Ik heb altijd wel het idee dat ik ieder verhaal wel naar mijn hand kan zetten. Ik moet daarbij wel zeggen dat ik de laatste tijd veel sprookjesverhalen heb geïllustreerd en daarvan heb ik de verzadiging nu wel een beetje bereikt. En ik wil niet in herhaling vallen met mijn werk.”

En natuurlijk sneuvelen er ook heel wat tekeningen tijdens het proces. “Natuurlijk mislukt er vaak wat. En een idee dat in mijn hoofd ‘geweldig’ leek, kan op papier helemaal niet werken. Of de poes loopt over mijn werk met vieze poten. Of ik gooi weer eens een potje ecoline om. Mijn ervaring leert wel dat mislukkende tekeningen vaak achteraf de mooiste prenten uit een boek worden. Puur omdat toeval en nonchalance dan een rol gaan spelen. Ik kan mezelf erg vastzetten op een prent waardoor er weinig toevalligheden meer in een tekening terecht komen. De stilering neemt dan de overhand. Wanneer iets dan mislukt wil ik niet meteen opgeven en de tekening wegsmijten, maar probeer hem dan te ‘redden’. Door een hele intuïtieve manier van aanpak die dan ontstaat komt er iets onverwachts in het werk waardoor ik dan zelf verrast wordt. Dat is magisch.”

Noelle heeft nog genoeg te dromen. “Ja. Ik ben momenteel bezig met animatie. En dat opent een hele tekendoos nieuwe mogelijkheden. Ook liggen er veel nieuwe mogelijkheden van aanpak in de nieuwe media. Verder wil ik mijn pijlen richten op theater. Mijn tekeningen lenen zich goed voor kostuums/decor en die weg ben ik inmiddels ook aan het bewandelen. Ik vind het een enorme uitdaging om ineens van 2D naar 3D te mogen schakelen.”

Schrijven is mijn leven
Zinderende romantiek, stomende sensualiteit, prachtige sfeerbeelden, allemaal ingrediënten van de nieuwe Santa Montefiore: Villa Magdalena. Het verhaal speelt zich af in het Italië van de jaren zestig en het Engeland van deze eeuw. In Toscane ontmoet de kleine Floriana, de knappe Dante, wanneer ze naar de grote villa staat te kijken waar hij de zoon des huizes is. In Devon wordt een Argentijnse schilder ingehuurd om een hotel weer tot leven te wekken. Twee aparte verhaallijnen, prachtig met elkaar verweven.

Santa Montefiore: “Ik wilde dat het verleden zich in Italië zou afspelen en het heden aan de Engelse kust, omdat deze twee delen van de wereld mij enorm inspireren door hun schoonheid. Ik wilde ook graag de grote liefde uit Onder de ombu boom en de mysterieuze held uit De Franse tuinman combineren in dit verhaal, omdat ik deze aspecten uit die boeken zo geweldig vond. Ik werk m’n karakters nooit van tevoren uit, ze ontstaan gewoon terwijl ik me in mijn verzonnen wereld begeef.
…lees meer over:”Santa Montefiore: het interview”

“Schrijven is het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen”

Eindelijk! Voor alle fans van de De Aardkinderen-serie, en dat zijn er heel veel, goed nieuws. Er is een nieuwe Jean Auel! Het zesde en laatste boek in de serie heet Het lied van de grotten. Hoe loopt het af met Ayla, Jolondar en hun dochtertje Jonalya? De serie vertelt het verhaal van het ontstaan van de mensheid en de strijd van Ayla en haar tijdgenoten om in de prehistorie te overleven. In het laatste boek worstelt Ayla met haar spirituele roeping en de gevolgen daarvan op haar relatie.

Het geduld van de fans is wel op de proef gesteld. Het eerste boek De stam van de Holenbeer kwam uit in 1980. Waarom heeft het zo lang geduurd voordat de serie af was? “Ik heb het niet zo gepland”, vertelt Jean Auel. “Het is gewoon zo gelopen. Het kwam mede door het uitgebreide onderzoek die ik altijd doe voor de boeken. Ja, dat duurde lang, maar het is ook mijn favoriete onderdeel van het schrijven. Ik vond het heerlijk om naar Frankrijk te reizen en daar prehistorische opgravingen te bezoeken. Het bekijken van kunst uit die tijd was geweldig. Ik zou nooit iets anders willen doen dan schrijven.”

Maar de bestsellerauteur vindt schrijven geen makkelijke opgave. “Nee, het schrijven wordt nooit makkelijker. Ook niet na verloop van tijd. Ik hoop wel dat ik beter ben gaan schrijven door de jaren heen. Maar schrijven is nog steeds het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. Maar dat betekent niet dat het niet leuk is. Aan het eind van een schrijfdag ben ik meestal volledig uitgeput.”
…lees meer over:”Jean Auel – Het interview”

Schrijver van de Q-serie

Kun je ons iets vertellen over jezelf?

Als voormalig uitgever en redacteur, ben ik het soort schrijver die ervan uit gaat dat zijn lezers gewend zijn aan het consumeren van grote hoeveelheden literatuur. Daarvan uitgaande, zullen hun verwachtingen altijd hoog zijn, dus mijn werk moet op zijn minst origineel zijn en goed bedacht. Ik heb in de loop der jaren veel ervaring opgedaan in verschillende banen, die me allemaal voorbereid hebben om de sprong te wagen naar het schrijven van thrillers in een vrij laat stadium van mijn leven. Het is een genre dat kennis en veelzijdigheid, maar ook groot respect voor generieke dogma’s vereist omdat de lezer het recht heeft om zich goed te vermaken.

…lees meer over:”Interview met Jussi Adler Olsen”

“Soms mis ik de enthousiaste gezichten van mijn lezers”

“Mensen vragen me altijd hoe ik ideeën opdoe voor mijn boeken. Ik hoef alleen maar om me heen te kijken. Overal zijn verhalen. Bewandel elke willekeurige straat in mijn thuisland Ierland en kijk naar de huizen. Achter de ramen zijn mensen met dromen, plannen, zorgen en angsten. Geen enkel leven is gewoon, als je weet waar je naar moet kijken. Het is geweldig om de verhalen te kunnen vertellen. …lees meer over:”Interview met Maeve Binchy”

Als 7-jarige had ze een relatie met een man van 51.

Het levensverhaal van de Amerikaanse Margaux Fragoso komt bij de lezer hard aan. Ze beschrijft hoe ze als zevenjarig meisje in de armen liep van de 51 jaar oude Peter. Een pedofiele man, waarmee ze tot haar jongvolwassen jaren een ‘relatie’ heeft. Peter is lief voor haar, begripvol, hij speelt met haar. Precies waar het verwaarloosde meisje met de alcoholistische vader en de psychisch gestoorde moeder, zonder broertjes en zusjes, zo naar snakt. En ze is als de dood om dat te verliezen. Daar maakt Peter misbruik van, wanneer hij haar overhaalt tot een seksuele relatie. Hij weet de kleine Margaux, maar ook zichzelf, wijs te maken dat er niets mis mee is om “elkaar een lekker gevoel te bezorgen als je zoveel van elkaar houdt”. In dit indrukwekkende verhaal vertelt Margaux ons, hoe Peter haar zo ver kreeg om steeds een stapje verder te gaan. De relatie duurde 15 jaar.

…lees meer over:”Interview met Margaux Fragoso”